Pinokio

O figurce

Do filmu trafia jako jedna z bajkowych postaci wygnanych przez Farquaada na bagno i zostaje z ekipą na kolejne części. Rosnący przy kłamstwie nos jest tu czystym gagiem, a nie morałem — najlepiej wypada w drugiej odsłonie, podczas ucieczki z lochu, gdy Pinokio próbuje wykręcić się od bardzo prostego pytania.

Dla dziecka postać jest znajoma nawet bez znajomości Shreka, bo Pinokio żyje w kulturze od pokoleń. Ułatwia to zabawę: figurkę można wpisać zarówno w scenkę z bagna, jak i w klasyczną opowieść o drewnianym pajacyku. Sam rekwizyt, czyli rosnący nos, tłumaczy się przy tym bez żadnego wstępu.

W zestawie należy do grupy mieszkańców bagna — razem z Piernikiem i Wielkim Złym Wilkiem tworzą tło, bez którego pierwszoplanowe postacie grają w pustce. Bez nich bagno jest tylko zieloną łąką z domkiem.

Ciekawostka: Powieść Carla Collodiego o Pinokiu ukazała się w formie książkowej w 1883 roku, czyli na długo przed narodzinami kina.